17e Week

17e week van 24 augustus t/m 30 augustus.

Zondag 24 augustus, 364 km.

6.00 uur zijn we er weer uit, heb ’n onrustige nacht gehad met de warmte en de muggen, was gewoon blij dat het dag werd. Gelukkig is het nu wat opgefrist. We ontbijten weer buiten, en na het opruimen vertrekken we rond 8.00 uur. We rijden het stadje uit, er lopen kamelen langs de spoorlijn, daar maken we nog foto’s van, en dan rijden we door vlak landschap terug naar de hoofdweg. Ik moet dikwijls aan de weg langs de Adriatische Zee in Italië denken, dat is ook ’n beetje ’n saaie weg. We zien wel veel oude trucks, dat had ik al eerder beschreven, bij ons in Europa zijn ze al lang weg, maar hier doen de oudjes nog dagelijks hun werk.De route gaat via Shahr, Tonekabon,de hele dag blijft het broeierig warm.  We stoppen nog even bij ’n fruitstalletje,  slaan wat fruit in, drinken nog even thee, met z’n vijven voor €1,35.  Om 17.00 uur zijn we in Ramsar, daar staan we vlakbij ’n kermis en ’n bazaar, en uiteraard vlakbij de Kaspische Zee. Vandaag willen we echt de zee in, we lopen naar het strand, het zand is zwart, ziet er niet echt fris uit, maar het is verder wel schoon. Er zijn mensen in zee, maar dat zijn alleen mannen, en ze dragen allen lange zwembroeken en T-shirts, want je mag niet veel van je lichaam laten zien. Vrouwen mogen hier helemaal niet zwemmen, die moeten 5 km verderop zwemmen, en daar mogen geen mannen bij zijn.Gaan ze toch samen zwemmen dan worden ze gearresteerd als ze betrapt worden uiteraard. Wij gaan wat verderop zwemmen, en zonder T-shirt, gekleed zwemmen zien we niet zitten. Het water is lauw en zout,met buiten 42 gr is het wel lekker, eigenlijk frissen we niet echt op, maar het is toch wel ’n ervaring. We kunnen weer ’n zee opschrijven waar we gezwommen hebben. Daarna gaan we terug naar de trucks, even douchen, dat zout moet er wel even af hoor. Ad en Jan gaan vandaag bij de truck eten, Jack, Reza en ik gaan bij ’n restaurantje aan het strand eten, spies, rijst, salat, yoghurt, thee, samen voor Rial 1.270.000,- , wat ’n bedragen hé, maar stelt niets voor. We hebben heerlijk zitten eten, daarna nog wat bij de winkeltjes rondgekeken, maar niets gezien wat de moeite waard was om te kopen.  Later gaan we bij de trucks nog even bijpraten, en uiteraard schrijven. Reza slaapt weer in de cabine van de DAF, hij heeft er niet veel zin in, maar hij ziet maar. Hahaha. Hij heeft ’n tentje bij zich, dat was de afspraak, dus wat hij anders heeft is zijn eigen keus. N26.55.039 E050.40.437 op -14 meter in Ramsar.(Iran)

Maandag 25 augustus, 396 km.

Vannacht weer heel warm geweest, en omdat we vlakbij de Kaspische Zee staan, en erg laag, is het super vochtig warm, gewoon vies, als je je gedoucht hebt,  kan je je afdrogen, maar even later zit die vochtige deken weer om je heen. Het is ook tot laat toe heel rumoerig geweest met de Bazaar en de kermis, tja, Reza had gezegd dat ze om 23.00 uur zouden stoppen, maar daar was niets van waar, om 01.00 uur waren ze nog bezig. Na het ontbijt buiten vertrekken we om 8.30 uur, de jerrycans zitten weer vol met water, het is nu al 28 gr, en we zijn blij met ’n beetje rijwind, dat geeft toch ’n iets andere temperatuur. De wegen zijn vlak, de dorpjes lijken allen op elkaar, de mensen zwaaien , jong en oud, en we spotten weer veel oude trucks, dat geeft ’n leuke afwisseling. We gaan verder via Bandar  Anzali, daar drinken we thee in ’n restaurantje, verder  hebben ze niet veel, ze kunnen ’n complete maaltijd klaarmaken, maar ’n kleine lunch, nee, dat kan niet. Het blijft alleen bij thee dus. Bij de truck eten we weer fruit. Daarna gaat het richting Astara,  dat is de grensplaats met Azerbeidzjan, dat is duidelijk te zien aan de vele trucks die er staan, en ook veel oude Volvo N88, F88, ze waren ons ook al voorbij gereden, geweldig. Na Astara gaan we linksaf de bergen in, we rijden langs de grens met Azerbeidzjan, hoog prikkeldraad, met regelmatig militairen en ook wachttorens, geen dreigende uitstraling, het is er gewoon. Het is ’n bijzonder mooie route, geweldige panorama’s trekken aan onze ogen voorbij. De oudjes (heb het over de trucks ja!!) moeten er aan trekken, het is soms best heftig zoals we klimmen. De temperatuur buiten gaat heerlijk omlaag, dat heb je als je hoger komt, nou, het is gewoon ’n verademing. De weg is goed te rijden, het is wel weer kronkelen, omhoog, omlaag, we gaan niet hard zo, maar dat is ook niet belangrijk. Reza zou vandaag ’n goede rustige plaats hebben voor ons, hij had de plaats Sarein in gedachten, nou, we laten ons verrassen, we willen altijd zo rond 17.00 uur stoppen, dat zou wel lukken, ook vandaag weer, zei hij. Nou, het werd dus 18.30 uur. Doordat bergen rijden liep het finaal uit. We kwamen op ’n binnenplaats te staan, het was er wel rustig, om ons heen stonden hotels, we konden er gebruik maken van toilet, dus dat was verder geen probleem. We zijn het stadje ingelopen, en in ’n leuk restaurantje eerst wat gaan eten, het is zoals gewoonlijk thee, dan beef-kebab met brood, salat, en dat alles voor Rial 1.500.000,- voor 5 man. Daarna lopen we het stadje in, het is erg druk, veel winkeltjes, het is ’n kuuroord met warmwaterbaden, dat kan je goed merken. Er zijn barretjes waar mannen de waterpijp zitten te roken, zitten allen naast elkaar en meteen tv kijken. Dat had ik nog niet eerder gezien. Er zijn veel fruitzaakjes, notenwinkeltjes, en dan theehuizen. Was ’n gezellige winkelstraat, hadden we nog niet eerder gezien.  Dan lopen we weer terug, en gaan bij de trucks aan de hollandse koffie. Reza neemt ’n hotel, op eigen kosten(hij wilde de rekening bij ons neerleggen, maar dat doen we niet) , en we hebben het even lekker rustig zonder hem. Dat er ’n gids bij moet zijn, ok, maar dat hij 24 uur per dag bij je is en dat je hem ook moet verzorgen, met eten,drinken enz, dat bevalt zeer slecht, ik wil dat nooit meer meemaken. Verder hebben we ’n rustige avond, de temperatuur is ook heerlijk, dus we kunnen lekker bijslapen. N39.08.974 E048.04.601 op 1694 meter, in Sarein.(Iran)

Dinsdag 26 augustus, 432 km.

7.00 uur zijn we weer op, we hebben heerlijk geslapen, wat ’n rust, wat ’n verschil met de vorige nachten. We ontbijten buiten, Reza zien we nog niet. Na het ontbijt ruimen we op.Reza staat om 8.30 uur al bij de truck, wanneer we gaan eten? Tja, vriend, we zijn al klaar, je moet maar even ergens ’n sandwich gaan kopen, moet je maar ’n beetje vroeger opstaan. Om 9.00 uur komt de karavaan weer op gang, we rijden door bergachtig gebied verder, soms is het droog en dor,met schapen, geiten,ezels, dan weer als we in ’n vallei rijden is het een groene oase, met riviertjes, koeien, paarden. Heel mooie omgeving, leuker dan langs de Kaspische Zee. Uiteraard zien we weer veel oude schoonheden(lees oude trucks), voor ons is dat net ’n snoepdoos hoor, hihihihi. Maar dat zal niet iedereen begrijpen, wat ook verder niet erg is. Om 13.00 uur stoppen we bij ’n truck handelaar voor de deur,daar staan diverse oude Mack, Volvo, White, Mercedes, Peterbuilt trucks. Dat wordt weer even snuffelen. Ernaast is ’n restaurantje, daar gebruiken we wat, er waren ook wat truckers, maar daar hadden we verder geen contact mee. Daarna gaan we weer verder door het bergachtige mooie Iran. De wegen blijven redelijk, en bergachtig. Rond 17.30 uur zijn we in Maku, dat is 15 km voor de grens met Turkije. We tanken er de dieseltanks vol, wel leuk hoor, voor €0,15 per liter, dus 500 liter is €75,- , dat is weer ‘ns lachen aan de pomp. Daarna zetten we de trucks op ’n parking van alleen opleggers, uiteraard met toestemming. Dan lopen we naar het restaurantje verderop, daar kunnen we buiten zitten, er zitten ook Iraanse truckers, en proberen ’n praatje te maken, helaas is de taal ’n barrière, gids Reza maakt wel ’n praatje, maar we hechten niet zo heel veel geloof aan z’n vertaling. We eten er beef/ groente/ rijst. Daarna lopen we terug naar de trucks, Reza krijgt z’n vergoeding van €100,- voor gemaakte kosten van hotel/ taxi wat we ook met de reisorganisatie waren overeen gekomen. Dan nog even ’n bakkie koffie, en we gaan al bijtijds de trucks in, ivm de muggen. Reza gaat met ’n taxi naar de stad verderop, hij neemt ’n hotel op eigen kosten, hij leert het al aardig, hihihi. Om 22.00 uur is het tijd voor de laatste nacht in Iran. N39.16.413 E044.37.652 op 1059 meter, in Maku (Iran)

Woensdag  27 augustus, 74 km.

7.00 uur weer op, de zon is alweer van de partij, en ook al 22 gr, heerlijk weer. We ontbijten buiten, daarna opruimen, en dan ga ik water regelen. Ik vind ’n kraan, daar kunnen we ’n slang op aansluiten, zodat de watertank van Ad ook gevuld kan worden. Ik loop terug naar de trucks, jammer, Ad is druk bezig met de dieseltank onder de oplegger, die krijgen nog 2 spanbanden erbij. Ik ga alvast met de Volvo naar de waterplaats, en vul daar alle jerrycans. Zo’n 0.45 uur later komt Ad, het had toch wat tegen gezeten met de spanbanden. Dan gaan we zijn watertank vullen, helaas was de druk niet zo groot, we hebben de tank half vol gekregen, om 10.00 uur vonden we het welletjes, en we gaan naar de grens. We krijgen weer ’n prachtige bergroute, de bergen hebben verschillende kleuren, de natuur is hier echt mooi, wel dor, maar toch soms bloemen, grassoorten, schapen, geiten, en dan de zon. We zien ook nog ’n Volvo F88 volop in bedrijf. Om 10.30 uur komen we aan de grens, het is er erg druk, we rijden meteen door naar de slagboom, en na 2 minuten rijden we het douane terrein op. We moeten meteen aan de rechterkant parkeren, en moeten ons melden in ’n kantoortje. Reza komt even later met ’n man aanzetten, ze beweren dat we $1,- per liter diesel voor uitvoer moeten betalen. Ze hebben contacten, en kunnen voor €200,- per truck regelen dat we overkomen. Tja, we ruiken wel corruptie, maar wat moet je daar nu mee. We kunnen het niet op korte termijn aantonen dat het niet waar is, we overwegen samen wat we ermee aan moeten, en dan valt het besluit, we betalen per truck die €200,-. De Carnets de passage worden meegenomen, en de heren blijven ’n half uur weg, dan komen ze terug met de afgestempelde Carnets. We gaan verder naar de douane, daar worden de trucks nagekeken, iedereen wil er in, allemaal nieuwsgierigheid, dan komen we bij de hekken die ons scheiden van Turkije. Daar staan we ’n half uur te wachten, totdat het hek opengaat, en we rijden binnen bij de Turkse douane, uitgezwaaid door Reza. Hij heeft verder geen tip gekregen waar hij de hele week om heeft gebedeld, we vinden en bloc dat hij dat niet heeft verdiend. Dan komen we voor ’n hek te staan, en achter ons gaat ook het hek dicht, we staan dus ingesloten. Dan mogen alleen de chauffeurs bij hun voertuig blijven, de anderen moeten door de wandelbaan door de douane en paspoortcontrole heen. Ik had geen visum voor Turkije, dat kocht ik bij ’n loketje, waar niks op aangegeven stond. Voor €15,- koop ik ’n zegel, die plak ik in m’n paspoort, en dan krijg ik er ’n stempel op, en het visum is geregeld. Zo gemakkelijk ben ik nog geen land binnen gekomen. En dan zijn Jan en ik al in Turkije, er is ’n bar, daar drinken we koffie, en we kunnen buiten op het terras zitten, super hoor. We kijken zo op de binnenplaats waar de voertuigen staan, en nu is het wachten op de trucks, tot die papieren zijn geregeld, uiteindelijk komt Jack met de Volvo er als eerste uit, dan moeten we nog 1,5 uur op Ad met de DAF wachten, er waren wat problemen met zijn visum. Om 17.00 uur komt Ad dan ook eindelijk de grens over. Nog even ’n bakkie samen, en dan rijden we Turkije binnen. Aan de andere kant staat er zeker ’n rij trucks wat Iran in wil van 5 km, en dat dubbel geparkeerd, daar moet ik even niet aan denken om daar tussen te staan, heb dat in Polen en Oekraïne  genoeg meegemaakt, heel vervelend. Na 4 km krijgen we controle door militairen, papieren worden weer nagekeken, maar alles is ok, we mogen verder. We rijden door ’n prachtig berglandschap, hele mooie wegen, 30 gr, en volop de zon, ook al is het wat later. Hoewel, de tijd moet weer verzet worden, we gaan 1,5 uur terug, dus dat is wel lekker. Om 17.00 uur nieuwe tijd zetten we de trucks bij ’n BP pomp neer, super mooi en schone plek, we hebben er water, wc, alleen geen restaurantje. We koken weer zelf, we eten aardappels, komkommer/tomaat, doperwten, stoofvlees uit blik, yoghurt, niks mis mee. Na het opruimen gaan Ad en Jan naar bed, ze zijn het zat na zo’n dag met alle stress van de grens, Jack en ik doen nog even ’n bakkie buiten, later nog even aan de pc, en om 24.00 uur is het ook rust in huize Volvo. N39.32.930 E044.03.124 op 1622 meter, in Yanoba (Turkije).

Donderdag 28 augustus, 351 km.

Om 5.30 uur al wakker, dat heb je met die tijdzones, je moet elke keer weer wennen. Maar het einde van de reis gaat nu toch wel in zicht komen. Ik lig even op bed te smsen met vrienden in NL, om 6.30 uur ga ik eruit, lang genoeg gelegen. Na de douche, de kleding weer even uitspoelen, die 24 uur in de emmer met sop hebben gestaan, en die aan de waslijn buiten ophangen, het is weer schitterend weer, zon, en al 24 gr, dus dat gaat snel drogen. Dan ontbijten we buiten, en doen het even kalmpjes aan. We hebben geen last/plezier meer van ’n gids, en dat komt deze reis ook niet meer, wat vinden we dat allemaal jammerrrrrrrr(!!!) hahaha, nee hoor, we voelen het als ’n bevrijding. Om 9.30 uur vertrekken we,(m’n was is droog), en gaan rijden door ’n prachtig landschap, bergen, bergen, veel kleuren, dorpjes in de verte tegen de bergen geplakt, we rijden op ’n 4-baans weg, echt super, en het is er heel rustig, bijna geen verkeer, er loopt soms vee aan de kant, maar het rijdt voortreffelijk. DE zon schijnt volop, 36 gr, maar je hebt weinig last van de warmte, we hebben ARCO, dit betekent Alle Ramen Continue Open, hahaha.  Rond 12.30 uur stoppen we bij ’n restaurantje, even wat thee en broodje/kaas. Dan weer verder via Horasan, Erzurum. Het blijft echt ’n bijzonder mooi landschap, ook zeer goede wegen, hier wil ik nog wel eens naar toe. In Askale zijn we om 16.00 uur, we stoppen bij ’n benzinepomp, ze hebben er WiFi, dat hebben we lang niet gehad, dus daar gaan we eerst even driftig gebruik van maken. Helaas kreeg ik geen contact via skype, maar dat komt dan wel weer. Ad, Jan en Jack hadden wel skype contact. Ad scoort ook nog wat oude olie blikken voor zijn verzameling, helemaal top.We gaan 0,45 minuten later weer verder, en dan komen we in het stadje Tercan, daar zetten we de trucks aan het eind van het dorp neer, en kunnen er ook blijven staan. We zoeken WiFi, maar zonder resultaat. We eten in ’n leuk restaurantje, rijst/ salat/ cola/ thee, samen voor Lira 65,- , daarna gaan we op ’n terrasje koffie drinken en bekijken zo het verkeer dat door het stadje heen komt. Altijd leuk om dat alles te bekijken. Er rijden veel trucks met zeilen opleggers, en daarin worden koeien vervoerd, in NL is zoiets ondenkbaar. Er lopen ook veel grote loslopende honden over de weg, je zit gewoon te wachten tot er een word aangereden, gelukkig gebeurd dat niet.Daarna nog wat schrijven, en we praten nog wat na. N39.46.614 E040.22.917 op 1424 meter, in Tercan.

Vrijdag 29 augustus, 473 km.

6.30 uur er weer uit, nog niet gewent aan de nieuwe tijd. Na het ontbijt buiten ga ik nog wat inkopen doen in het dorp, brood, fruit enz, spreek er ’n vrouw die perfect Duits spreekt, zij woont in Schweinfurt, haar man is overleden en die is pas hier begraven. Zij gaat wel terug naar huis, haar kinderen wonen ook in Duitsland. Om 9.00 uur vertrekken we uit Tercan, en gaan verder via schitterende 4-baans wegen door prachtige bergen, stralend weer, 33 gr, dit is gewoon genieten. Oude trucks zien we niet meer, de tijd in Turkije is ook verder gegaan, en dat is heel goed te zien. We rijden via Erzincan, Susheri, en stoppen bij ’n Shell met hotel/restaurant,kamer kost er Lira 70,- voor single room, de Lira staat €0,39, helaas hebben ze daar geen WiFi, we drinken even thee, en dan weer verder. De omgeving blijft hetzelfde, bergen, soms dor, soms in het dal wat groen, af en toe ’n dorpje, maar het blijft leuk om te zien. We krijgen zowaar iets miezer regen, dat duurt ’n kwartiertje, dan komt de zon weer. We hebben deze reis in z’n totaliteit niet veel regen gehad. Rond 17.00 uur stoppen we bij ’n benzinepomp met harde ondergrond , we staan er nog maar net, komen er zo’n 9 mensen aanlopen, kijken wie/wat we zijn. Er zijn er die denken dat we ’n kermis zijn, hihihi. Er wordt wat gepraat, we geven ze petjes, pennen en keycords, iedereen blij, en wij kunnen er staan. Later komt er een van hen nog kleedjes brengen met de naam van de pomp erop, zoals je ook wel van die bierkleedjes hebt. We eten bij de truck bami/ yoghurt. Later nog koffie, en dan bespreken we hoe we verder zullen gaan. We naderen nu Istanbul, en dan moeten we toch bekijken hoe we verder terug zullen rijden. We besluiten dat we ook via de vestiging van Den Hartogh in Gebze zullen gaan, en ook paar dagen Istanbul gaan doen. Later m’n schrijfwerk weer doen, geen WiFi, dus kan niets verzenden.  Zo is deze dag ook weer omgevlogen. N40.37.501 E036.45.307 op 401 meter in Niksar (Turkije).

Zaterdag 30 augustus, 329 km.

We wennen al aan de tijd, om 7.00 uur pas(!) op. Zon schijnt ook hier, en we ontbijten buiten. Rond 9.00 uur vertrekken we, het is inmiddels half bewolkt geworden, maar met 24 gr is het gewoon heerlijk. De wolken geven ’n heel ander beeld van het landschap dan de strakke blauwe luchten die we gewent waren, ook heel mooi. Om 10.00 uur komen we bij ’n DEWI pomp in Tasova, en die heeft WiFi, er stond ’n groot bord buiten, dus we stoppen meteen. En dat hadden ze dus ook, en die ging heel snel, super. Meteen nieuwsbrieven eruit gedaan, en Jack, Jan en Ad meteen aan het skypen, je moet het meteen waarnemen hoor. Op het terras namen we ook meteen koffie/ thee. Je kan merken dat je westelijker komt, de vrouwen hebben niet allemaal hoofddoekjes, er zijn er die super modern zijn gekleed. Dat was in het oosten van Turkije en zeker Iran ondenkbaar. Ad gaat weer op onderzoek uit, en die vind weer oude olie blikken voor zijn verzameling, zie de foto’s, hahaha. Om 12.15 uur gaan we weer verder,  het is weer ’n hele mooie route, bergen, bergen en maar bergen. De zon is er ook weer volop, en rond de 30 gr is het heerlijk rijden met de ramen open dan hoor. We zien nog ’n oude brandweerwagen, in bedrijf, het is ’n Bedford, frontstuur. Om 17.00 uur stoppen we weer, in Kizilla staan we nu, bij ’n hotel/ restaurant, we eten vandaag weer in ’n restaurant, kip/ rijst/ sla/ thee, bier was niet te krijgen, samen voor Lira 89,50. Er stonden meerdere trucks, maken nog wat foto’s, en dan nog even aan de WiFi.  We kunnen er heerlijk rustig staan, je merkt niet dat het zaterdag avond is. N40.50.323 E33.21 874 op 1009 meter, in Kizilla (Turkije)







 

 

Vlaggen van alle landen waar we door heen komen.
Vlaggen van alle landen waar we door heen komen.