16e Week

16e week, van 17 t/m 23 augustus

Zondag 17 augustus, 39 km.
Alweer op tijd op, de zon schijnt (weer), 26 gr om 8.00 uur, we eten buiten, er is net als gisteravond veel belangstelling van de kids. Ik heb nog steeds veel last van m’n linkervoet. Er zijn hele zwermen libellen in de lucht. Om 8.45 uur vertrekken we uit het stoffige zandpad, we gaan eerst nog even de Som (geld in Oezbekistan) opmaken in ’n supermarkt, ik had er nog 98000,-, klinkt veel maar is niks hoor!! Om 9.30 uur vertrekken we dan uit Shavat, op naar de grens. Om 10.00 uur zijn we aan de grens OQ-YOL, we staan voor het hek, en dat ging vrij snel open, de DAF moest wachten. Er liep ’n Engels sprekend ambtenaar, die hielp ons echt super. Wat ’n verschil met de inreis vanuit Kazachstan. Er moet $18,- dollar betaald worden, en dan kunnen we na 1 uur het hek al uit, niemandsland in. Dan kan de DAF pas naar binnen. Wij gaan door naar de Turkmeen, weer ’n hek, er word gebeld, en dan kunnen we door, wachten voor de slagboom, en dan moeten we door ’n waterbak rijden, zogenaamd desinfecteren, die onzin heb ik vroeger al meer meegemaakt. Gaat alleen om geld, en dat bleek ook, kostte $5,-. Er loopt ’n man, Romans, die regelt verder alles voor ons, we moeten wel meelopen, maar dat scheelt ’n hele hoop zoeken. Dan moeten we van de politie wachten op Ad en Jan, omdat we als groep zijn aangemeld. Die komen om 11.30 uur binnen, en dan begint de ceremonie. We kopen onze visum voor $66,- p.p., en daarna moeten voor de voertuigen begeleidingspapieren gemaakt worden, dat kost ook weer $260,- per truck, hier zit dan ook de desinfectie en verzekering bij in, ook al hebben we ’n verzekering.Dan word de truck gecontroleerd. Om 15.15 uur rijden we dan Turkmenistan binnen. Romans brengt ons naar het hotel in Dashoguz. De weg is redelijk, en als we de stad inrijden zien we prachtige gebouwen staan, naast ook wat oudere gebouwen uit de communistische tijd. De nieuwe gebouwen zijn dikwijls van marmer, er staan prachtige lantaarnpalen, heel apart. We staan om 16.00 uur op de parking van de bazaar tegenover het hotel, gaan inchecken in het hotel, en dan willen we gaan wisselen bij ’n bank, Roman wil ons even brengen, vraag ik of op zondag alles open is? Oh, daar had hij even niet aan gedacht, nee, alles is gesloten! Dan wisselen we bij de receptie van het hotel. Ik loop dan terug naar de truck, is Jack de vloer aan het schoonmaken, hij was op ’n pak jus d’orange gaan staan, je wil niet weten wat voor bende je dan hebt. Gaan dan naar de kamer, is matig hotel, maar wel koel. We eten later in het restaurant, is werkelijk heel goed. Menu is beefsteak, salat, patat, bier, cola, ijs, koffie, samen voor $51,- dus daar is verder niks van te zeggen. Verder ’n rustige avond.
N41.50.747 E059.55.916 op 67 meter, in hotel Uzbay in Dashoguz, Turkmenistan.

Maandag 18 augustus, 284 km.
Om 6.00 uur alweer op, met m’n voet gaat ’t redelijk. 7.00 uur is het ontbijt open, en dan zijn we er ook. Is redelijk, niet overdreven.Onze gids( Arslan) voor de komende dagen is er ook om 7.30 uur, we bespreken het een en ander, en we besluiten om niet met zijn wagen, ’n Chevrolet Surburban, naar Këneurgench te gaan, dat is 100 km enkele reis, het is wel ’n oude stad, maar dan zijn we vanavond veel te laat bij de gaskrater. Na het ontbijt gaan we wat inkopen doen in de bazaar, Ad kan z’n Oezbeekse Som toch omwisselen in de Oezbeekse wijk wat verderop, dan gaan we terug naar de trucks, en om 9.30 uur vertrekken we. Heb nog even gewisseld in het hotel, $100,- = Manat 280,-. Net buiten Dashoguz gaat Arslan eerst tanken, wij hoeven dat niet, hebben nog genoeg. De weg is redelijk, hij ligt er pas 3 jaar, hij staat niet op m’n kaart, die is van 2010, dus toen was hij er nog niet. We laten nu Keneurgench rechts liggen, tot de T-splitsing is alles nog groen, rijstvelden, maïs, aardappels, vlak land, maar als we linksaf slaan word het al snel anders, we duiken de woestijn in, de Garagumy. Alles word zand, beetje heuvelachtig, echt mooi. Maar de weg word ook slechter, jammer, we moeten rustiger gaan rijden. Maar we zijn wel wat gewent. Om 11.45 uur even fruit pauze, eten druiven en nectarines. Verder gaan we weer over zeer slechte wegen.Om 15.30 uur komen we op de overnachtingsplaats,  het is bij het station midden in de dessert. We ruimen even wat op, en houden ons gemak. Om 17.00 uur gaan we met de wagen van Arslan naar ’n restaurantje, we moeten er op de grond zitten, dat vinden Ad en Jan maar niks, hihihi, tja, er is niks anders. We eten er kip met salat, en thee erbij, voor Manat 93,-. Gewoon lekker gegeten. Dan terug naar de trucks, daar even bijpraten, en om 20.00 uur weer met Arslan mee, we gaan naar de ” gate to hell”, dat is ’n gaskrater, die al 42 jaar brandt, is werkelijk spectaculair. We maken er uiteraard hele leuke foto’s, met ’n prachtige zonsondergang. Daarna weer naar de trucks, en gaan nog ’n tijdje buiten zitten. We drinken nog koffie, en we gaan weer bijtijds naar bed. We staan er heerlijk rustig.
N40.11.675 E058.23.272 op 105 meter, bij Darwaza in de Garagumy woestijn.

Dinsdag 19 augustus, 270 km.
Weer bijtijds eruit, is heerlijk afgekoeld, nu pas 24 gr, de zon is er uiteraard weer bij. Ontbijt buiten, Arslan eet ook mee, en na opruimen vertrekken we om 8.45 uur. Na 15 minuten stoppen we even, we bekijken nog ’n krater, daar zit modder in, en het borrelt en er zit ook wat vuur in, heel apart. Weer verder en na 20 minuten weer stop, nu krater met water, en ook dat borrelt van het gas. Er lopen ook veel kamelen rond, leuk om te zien. Kameel met jong levert hier $2000 op, best aardig bedrag. We gaan verder over ’n redelijke weg, we kunnen nu 80 km rijden, dat schiet tenminste op. De temperatuur staat inmiddels op 42,4 gr, we hebben er niet zo’n probleem mee. Water in de flesjes is ook snel warm, maar we drinken het gewoon op, is veel te belangrijk.Om 14.00 uur zijn we in Ashgabat, we tanken eerst af, de prijs van 1 liter diesel kost hier ………….€0,15. Sta je nog eens lachend te tanken, 400 liter en dan €60,- betalen. We gaan verder de stad in, dan staan we voor viaduct van 3.50 meter, tja, dat gaat niet met de DAF, we draaien en de gids gaat bellen, er komt er nog een van het kantoor van de organisatie voorrijden, en we gaan zo’n 10 km omrijden, we gaan het spoor over, en zo komen we toch bij het hotel “Ak-Altyn”. Om 15.30 uur checken we in, en halen de trucks leeg. De paspoorten moeten naar de politie, er komt ’n stempel in, en er komt ’n document bij, dat we geregistreerd staan. Later eten we in het hotel, Griekse salade, Vis en Patat( heel erg vet en niet lekker), jammer, en toch €61,- betalen. Daarna drinken we koffie op de kamer bij Ad en Jan, en praten even de dag door. Bij de trucks hebben we nu dag en nacht bewaking, 2 man sterk, wat ’n land, hier moet je je veilig voelen. N37.57.188 E058.21.908 op 224 meter hoogte, in Ashgabat.

Woensdag 20 augustus, 0 km.
Om 6.30 uur op, de hele nacht liep er bewaking bij de trucks. Hele mooie zonsopgang, we zitten op de 7e verdieping, dus prachtig uitzicht. Om 8.00 uur hebben we ontbijt, heel compleet, daarna boeken we voor de komende 2 dagen ook de kamers bij. Kosten $91,- per dag per kamer, met deze hitte kunnen we dat maar beter nemen, vrijdag om 8.00 uur vertrekken we naar Iran.Daarna hebben we met z’n vieren ’n gesprek, Ad en Jan zien de rondreis door Iran niet zitten, qua km’s en temperatuur willen ze dat niet gaan doen. We moeten hun besluit respecteren, en wij kunnen niet anders dan ons erbij neerleggen. We moeten met z’n vieren blijven ivm de vergunning, dus we gaan contact met ons reisbureau nemen, die gaat regelen dat we via de noordelijke route langs de Kaspische Zee kunnen rijden. Dan gaan Jack en ik de Volvo onder handen nemen, doorsmeren, en kleine dingen aanpassen. Daarna wil aan WiFi in het hotel, maar dat werkt niet, heel spijtig. Kan dus niet aan de website, maar ook geen mails bekijken/ versturen. Om 18.00 uur lopen we naar het restaurantje op de hoek, en daar hebben we heerlijk zitten eten, Spies met vlees. patat, salade, en voor maar €39,-, helemaal top.Daarna gaan we naar het hotel, we bepraten nog het een en ander in de aula van het hotel, daar staan knotsen van fauteuils, zitten heerlijk, beter dan de hotelstoelen op de kamer. Ad is wat verkouden, en gaat vroeg onder de wol. Rond 23.00 uur is voor ons ook de dag voorbij. Slapen heerlijk in ’n koele kamer.

Donderdag 21 augustus, 0 km.
Alweer vroeg eruit hoor, ontbijt was prima, en daarna wilde ik bij het toeristen bureau in het hotel kijken voor ’n toer, helaas, ze spraken geen Engels, tja, wat moet je daar nu mee. We gaan dan maar met ’n taxi de stad in, en we zien wel. Wat ’n marmeren wereld is dat hier zeg, het ene gebouw is nog mooier dan het andere.Beetje overdreven, dat wel, lijkt wat op Las Vegas. Maar er zijn ook oudere wijken hoor. We gaan ook met ’n taxi naar de TV-toren, ’n giga gebouw boven op ’n berg, heel apart. Daarna nog naar ’n bazaar, was niet zoveel, en toen weer terug naar het hotel. Ik ga weer naar het internet cafe, in het hotel was niks. Heb ’n paar mails verstuurd, en toen naar de kamer. Het is me buiten te warm, en straks even naar het zwembad. Inmiddels is er internet, ik ga proberen deze mail te versturen, en dat lukt ook zomaar!! Het is ook maar ’n moment, want daarna ligt de boel weer geblokkeerd. Daarna gaan we bij het zwembad van het hotel wat verkoeling zoeken, we praten wat over het verdere verloop van de reis,  we gaan ervoor om dus wat eerder thuis te komen, we kunnen dan relaxed verder reizen. Later gaan we weer naar het restaurantje op de hoek waar we gisteren ook zo lekker hebben gegeten, weer aan de spies,salat en patat , voor Manat 135,- , was weer gezellig. Daarna gaan we trucks alvast in orde maken, morgen vertrekken we weer. We drinken nog koffie op de kamer, en dan moet ook het laatste restje wijn op, want morgen zitten we in Iran, en dan is alcohol verboden, en weggooien is drankmisbruik. hihihi. Rond 23.00 uur is het rustig op de kamers, morgen bijtijds weer op. Overnachten in hotel in Ashgabat, Turkmenistan.

Vrijdag 22 augustus, 266 km.

Om 5.45 uur er al weer uit, we hebben er zin in, douchen en dan al de spullen in de truck brengen, daarna ontbijt, en om 8.00 uur rolt de karavaan weer, op richting Iran. We hebben uiteraard weer escort naar de grens, er zijn stukken bij in Ashgabat waar we helemaal niet met de trucks mogen rijden, we moeten dan ook helemaal rond rijden, we zien weer de aparte gebouwen en kunstwerken die we eerder met de taxi ook hadden gezien, en dan gaan we via prachtige weg, waar bijna geen verkeer is, richting de grens Baigiran. Om 9.00 uur zijn we bij de 1e controlepost van de grens, daar worden de paspoorten gecontroleerd, en dan mogen we door. Het is nog ruim 15 km rijden voordat we aan de echte grens komen, we rijden door prachtig bergachtig natuurgebied, er staan wat huizen maar die zijn onbewoond, en het is behoorlijk klimmen, met hele mooie vergezichten. Ad met de DAF zijn we al snel kwijt, zo moeten we klimmen. Dan komen we bij de Turkmeense douane, paspoorten worden afgestempeld, en de trucks worden gecontroleerd. Zelfs m’n laptop moest open, er werd bij m’n foto’s gekeken, of daar geen spionage foto’s bij waren, en of ik verder informatie over Turkmenistan had verzameld? Nee dus, het werd ook alleen maar aan mij gevraagd, Jack, Ad en Jan hadden daar geen last van. Ik schijn er nogal verdacht uit te zien. hahaha. Daarna gaan we door de hekken heen naar de Iraanse douane, de paspoorten worden meteen mee genomen, waar ik niet zo blij mee ben, ik verlies die documenten liever niet uit het oog.  Er komt ook ’n man aanlopen die de Carnets de passage gaat regelen, tja, is hij nu van de douane of niet? Het is nog ’n heel gedoe, de oplegger van Ad was volgens hem niet nodig, ik vind dus van wel, het is ’n apart en los te koppelen voertuig. Uiteindelijk komen daar dus ook de benodigde stempels in. Ik heb ondertussen ook contact gekregen met onze gids Reza, die was nog in het dorp, hij kwam met ’n taxi naar de grens, vond dat eigenlijk beetje vervelend, hij had gewoon aan de grens moeten staan, om ons wegwijs te maken met de formaliteiten die bij de douane nodig zijn. De man die de Carnets had geregeld, bleek ’n persoon die gewoon tegen betaling deze zaken deed, hij wilde er €50,- per truck voor hebben, belachelijk, dat deden we dus niet. Het was nog ’n hele discussie, ondertussen was Reza er ook bij gekomen, we hebben €20,- per truck gegeven, en daar moest hij het mee doen. Dan kunnen we de grens over, om 12.30 uur rijden we Iran binnen. We zaten hoog in de bergen daardoor was het heerlijk weer, zon, wind, en 24 gr. We rijden Bajgiran binnen, gaan eerst wat inkopen doen, en de spullen van gids Reza inladen, wissel even geld, €50,- = Rial 1.700.000,- , ben meteen miljonair , ben ik lekker mee zeg, dat word rekenen.  We gaan dan weer verder, het is ’n echt bergachtig gebied waar we doorheen rijden, erg mooi, en wat ’n rust. Soms zijn het hele heftige afdalingen, 13%, maar het zijn perfecte wegen, hadden we niet verwacht. Dan komen we rond 14.30 uur in Quchan, daar drinken we koffie, er staan allemaal van die ligbedden met lage tafeltjes, daar kan je in de lotus houding gaan zitten, alleen, onze beenspieren zijn dat niet gewent, dus we gaan maar op de rand zitten.Mensen zijn bijzonder vriendelijk, ze proberen je ook te begrijpen, we hebben natuurlijk wel de gids Reza bij ons, die praat redelijk Engels, maar we willen ook zelf contact hebben met de mensen. We kopen ook nog wat noten , en dan gaan we weer. De wegen zijn inmiddels wat minder geworden, en als je ’n plaats inrijd heb je altijd drempels, je kan er echt niet harder dan met 20 km overheen, en het zijn venijnige hobbels, daar zijn we gauw zat van. De bergen zijn ondertussen ook in de verte verdwenen,  en we zien heel veel oude trucks, Mercedes, Volvo N88, F88, F89, Mack, Peterbuilt, allemaal uit de jaren ’70 en ook ver daarvoor, het is echt ’n snoepwinkel voor ons. Aan de dorpjes is niet zo heel veel aan, ze zijn allemaal hetzelfde, dezelfde winkeltjes, mensen zwaaien allemaal naar ons,  jong en oud, heel apart. Om 17.00 uur komen we in Bojnurd, we mogen er bij ’n restaurant op de parking staan, en we gaan in het restaurant eten, nee, geen varkensvlees, geen bier, maar gaan aan de kip, salat, rijst, water, yoghurt, en leggen daar Rial 1.250.000,- voor neer, is toch nog aardig geld. Maar het is prima eten, gezellig is het er binnen niet, leek meer ’n cantine. We gaan buiten bij de trucks koffie drinken, gids Reza is ook overal bij. We moeten ook z’n eten verzorgen, en zorgen dat hij ’n slaapplaats heeft. Toen we dat reserveerden hadden we dat wel gelezen, maar nu drong echt goed door wat dat allemaal inhield. Hij liep de hele dag bij je, hij wilde water, als we boodschappen deden ging hij mee, hij wees dingen aan die we konden kopen, maar dat waren wel dingen die HIJ lekker vond, we waren er al snel achter, we waren niet zo blij met deze gids. Heel anders dan gids Benny in China. Maar goed, hij kon in de cabine van de DAF slapen. Daar was hij niet zo blij mee, maar er was geen andere plaats. We praten nog wat na, en uiteraard schrijven, en rond 22.00 uur was het stil in de trucks. N37.28.614 E057.21.400 op 1061 meter in Bojnurd.

Zaterdag 23 augustus, 379 km.

6.00 uur alweer op, dat heb je als je die klok maar moet bijstellen, het blijft altijd maar wennen.We ontbijten buiten, we zijn bijna klaar, komt er ’n zuigwagen, die moet erbij, hij moet de septie tanks leegzuigen bij het restaurant. We verplaatsen de trucks, en zitten er heerlijk in de stank verder te ontbijten.Niet teveel over nadenken. Rond 8.00 uur vertrekken we uit Bojnurd, buiten de stad is het eerst vlak, maar daarna krijgen we ze weer uitgemeten.We klimmen naar behoorlijke hoogtes, en raken Ad met de DAF weer kwijt, maar dat maakt verder niet uit, na ’n uurtje stoppen we bij ’n fruitstalletje, en kopen er wat fruit. En wachten op Ad en Jan. Als Ad erbij is, koopt hij ook wat fruit, en we gaan weer verder. We gaan weer wat klimmen, maar zien Ad helemaal niet, dus we wachten verderop weer, maar Ad komt niet. Na ’n kwartier gaan we terug, blijkt Ad nog bij het fruitstalletje te staan. De remmen van de oplegger staan vast, pfff, we gaan ermee aan de slag, de luchtdruk komt niet boven de 5 bar, uiteindelijk hebben we het toch weer voor elkaar gekregen, en we kunnen verder. We hebben weer bergachtig terrein, maar Ad en Jan rijden nu voorop, zo raken we elkaar niet kwijt. We stoppen rond de middag bij ’n restaurantje voor de thee, en kopen bij de notenbar zakken met verschillende noten, heel lekker en gezond. We vullen de jerrycans weer met water, en verder gaan we weer. Rond 16.30 uur komen we aan in Bandar Torkaman, ligt aan de Kaspische Zee, we wilden er gaan zwemmen. Parkeren kon op ’n grote lemen parking achter de dijk, er was ook ’n grote bazaar, leek niet gek. Het moest er alleen niet gaan regenen, dan werd  het een grote bende. Gelukkig hebben we dat niet gehad. Het was er wel smerig warm, 33 gr, en heel vochtig, maar we zouden kunnen zwemmen. We open de dijk op, en zien velden riet, je kon met ’n bootje naar ’n eiland en daar kon je zwemmen. Leuk geregeld, Reza, maar dat doen we niet. ’n Restaurant was er ook niet , dus we maken zelf eten klaar, spaghetti, yoghurt, daar moeten we het mee doen. Maar was ruim voldoende hoor. Gaan ook nog even in de bazaar kijken, haal er ’n soort Cola, eigen maaksel in Iran, want Coca Cola hebben ze er niet. Maar dat smaakte ook wel aardig , je past je maar aan hè. Tegen de schemering kwamen de muggen, nee, het was nu niet bepaald ’n super plek. Jack wilde nog even bellen, hij liep zonder T-shirt naar buiten, en stond in het donker te bellen, en waar ze ineens vandaan kwamen? 2 agenten op de motor, hij moest hemd aan doen, is verboden zo te lopen, tja, je bent in Iran hè. Rond 23.00 uur gaan we boven op bed liggen, de ventilator aan, en proberen in de hitte in slaap te komen. En dat viel niet mee kan ik zeggen, ook mede dankzij de muggen. N36.53.830 E054.02.720 in Bandar Torkaman, op -23 meter.








 

Vlaggen van alle landen waar we door heen komen
Vlaggen van alle landen waar we door heen komen