14e week

14e week van 3 t/m 9 augustus.

Zondag 3 augustus, 0 km.

Vanmorgen weer opgestaan met schitterend weer, volop zon, en ’n heel klein beetje wind. We ontbijten buiten, daarna opruimen, en de koelkast van de DAF oplegger nakijken, die koelt niet zo best meer, accu probleem??? Dat moeten we uitvinden. Ondertussen word de vloer van de oplegger ook gekit door Jan, er komen door de droogte enorme kieren in, en als we morgen weer gaan rijden trekt er allemaal zand en stof naar binnen. Dat willen we voorkomen. Er word ook weer driftig de site bijgeschreven, maar er word verder niet veel meegemaakt. Natuurlijk nog even ’n verfrissende duik in het meer, en daarna weer even WiFi. Vanavond weer eten bij het guesthouse, en dan morgen weer “en route” zoals we dat noemen. Probeer er later weer wat foto’s bij te krijgen. Dat is voor iedereen wel zo leuk. Voor vandaag hou ik het hierbij, morgen weer nieuwe kansen.

Maandag 4 augustus, 323 km.

Vandaag weer lekker op tijd op, we hebben er weer zin in. Na het ontbijt alles opruimen, vastzetten, de jerrycans weer gevuld met water, en om 9.30 uur vertrekken we uit Tosor aan dat mooie meer Yssyk-Kul. We gaan de hobbelige weg weer op, en nu westwaarts. De zon doet weer lekker z’n best, het is 21 gr, soms ’n wolkje, mooi reisweer. De route is heel mooi, ook nu we van de andere kant komen. We hebben af en toe ’n klim, dat maakt het nog mooier als je dan zo over dat blauwe meer kijkt. Rond de middag zijn we in Balychy, daar stoppen we net voor ’n rotonde bij ’n koffiehuisje, tijd voor ’n bakkie. Voor 4 bakkies en lekker brood erbij betalen we Som 80,-, geen geld.Half uur later gaan we weer, eerste stuk is slecht, ze zijn met de weg bezig, langs de weg staan er ook stalletjes met fruit, vis, groente, nou, wij hebben daar geen behoefte aan, alles zit onder ’n dikke laag stof, wat door het verkeer word opgeworpen. Maar later is de weg klaar, en we zoeven over ’n slingerende weg door ’n prachtig bergachtig gebied door Kirgizië heen. Wat ’n mooi land. In Tokmok stoppen we even bij ’n groente/fruitmarkt, daar kopen we mooi vers fruit.En door gaat de karavaan, tot we in Bishkek aankomen, we vinden ’n aardige plek bij ’n sportschool, er is ook ’n portier, die wil wel ’n beetje opletten. Voor Som 200,- hebben we ’n goede plek. Hij belt ook ’n taxi, die brengt ons naar ’n Duits restaurant, we willen eens echt Europees eten, hihihi. Het adres had Ad ergens gelezen, was heel bekend, nou, dan heb je toch wel verwachtingen hè!! We konden er buiten zitten, onder de parasol, en ook onder de bomen, zag er aardig uit. Die houten boomstam waar je op moest zitten was niet zo comfortabel. We willen schnitzel bestellen, helaas, was er niet, dan maar cordon bleu, tja, beetje pijnlijk, was er ook niet! Wat heb je dan WEL? We konden varkenslapje krijgen, patat erbij, en Griekse salade, zou het toch goed komen. Eerst kregen we de salade, was redelijk, toen moesten we half uur wachten, beetje jammer nu weer. De serveerster had het drukker met bellen dan aandacht voor de klanten. Eindelijk komt het eten, je denkt Duits, dat is heel veel, hier moet je toch anders denken hoor. Redelijk stukje vlees, patat was weinig en matig, al met al viel het best tegen. Ik ga betalen, dan word je wel even stil. We zijn gewent rond de Som 1000,-  voor samen, hier zal het natuurlijk meer zijn, maar Som 3956,- voor zo’n kwalitatief slechte maaltijd en bediening, is toch wel erg overdreven. Geen aanrader dus. We gaan met de taxi terug, dezelfde man als op de heenweg, nu rekent hij het dubbele, avond tarief, nu Som 400,-. Pfff, we voelen ons ’n beetje belazerd vanavond. Niet zo gek toch? Maar hebben toch ’n hele leuke dag gehad, dit zal ons humeur niet bederven hoor. De portier maakt z’n rondje, wij zitten nog even lekker buiten na te praten, en zo gaat deze dag ook weer voorbij. N42.50.334 E074.34.610 op 854 meter in Bishkek.

Dinsdag 5 augustus, 0 km.

We worden weer wakker met ’n strakke blauwe lucht, en ontbijten lekker buiten. Toen we Kirgizië binnen kwamen, hebben we iemand geholpen die met ’n lekke band stond. Ik had z’n tel.nr en mailadres gehad, hij woont in Bishkek, en die heb ik dus gisteravond al gebeld. Hij zou hier vanmorgen rond 9.00 uur naar toe komen. We hadden opgeruimd, en ik zat te schrijven toen Azat aan kwam lopen. Azat is 18 jaar, student in de medicijnen, hij wil arts worden, zijn vader is belasting inspecteur. Hij zou vandaag onze gids zijn in Bishkek. We gaan na ’n bak koffie op weg, we nemen de mini-bus,de masarut, kost Som10,- pp, die brengt ons snel naar het centrum.Er moet eerst geld worden gewisseld, we gaan naar de bank in het winkelcentrum. Daarna naar de 4e etage voor souvenirs, je kan er gewoon afdingen, heel apart, ik zie dat al bij de Bijenkorf gebeuren, hihihi. We gaan tussen de middag in de kelder van dat gebouw lekker soep eten, met broodje, voor z’n vijven ben je dan Som 55,- kwijt, met ’n kop thee erbij hè. Daarna gaan we op zoek naar ’n antenne voor de 27mc van Ad, die is afgebroken, en we hebben gewoon slecht contact. Maar dat word geen succes, we zijn in 5 zaken geweest, nul op request. Het is inmiddels best warm geworden, en de groep splitst zich, Jan en Ad gaan naar de supermarkt, en gaan dan naar de trucks terug, Azat, Jack en ik gaan verder, wil nog wat van de stad zien. We gaan met de masarut naar het grote square , daar is het parlementsgebouw, in 2010 zijn daar bloedige rellen geweest, de toenmalige president moest opstappen, was ’n zakkenvuller, er hangen bloemen en namen aan de hekken van de tuinen van het parlementsgebouw. Ernaast staat ook ’n heel mooi monument, ter gedachtenis aan de verdwijning van het Communisme. Dan gaan we het museum in, en dat is zeker de moeite waard. Niet specifiek voor de beelden van Lenin die er veel staan, maar voor de prachtige plafond schilderingen. Echt bijzonder mooi. Jammer dat alles in het Russisch staat, en niets in het Engels, of in ’n voor ons begrijpbare taal. gelukkig kan Azat vertalen.Hij vind het echt leuk om te doen, dat merk ik. We komen weer buiten, en lopen richting het park, daar is ’n galerij met allemaal schilderijen, lijkt Mont Martre in Paris wel. Kunstenaars proberen hier hun kunst aan de man te brengen.Dan word het tijd om afscheid te nemen van Azat, hij wilde rond 17.30 uur naar huis. We bedanken hem, was leuke dag in Bishkek met hem. Dan gaan we met de taxi terug naar de trucks. Ad was net klaar met olie wissel van de DAF.Dan gaan we 100 meter verder op de hoek naar ’n restaurantje, er was ook ’n terras, we gaan lekker buiten zitten. We eten er perfect,menu is beef,salat,aard.,rijst,bier,cola, thee, en dat voor Som 1750,- heel wat anders dan gisteren. Dan gaan we weer naar de trucks, en zetten alles weer klaar voor morgen. We blijven vannacht in Bishkek op deze rustige plaats staan.

Woensdag 6 augustus, 163 km.

Bijtijds opgestaan, ontbijten buiten, heerlijk weer, hetzelfde als gisteren, eergisteren, enz. Na opruimen gaan Ad,Jan en ik naar het centrum met de taxi. Er moest nog gewisseld worden. 10 uur gaat de bank open, het  is snel geregeld, en dan met de taxi terug. Rond 11.00 uur vertrekken we uit Bishkek, het is druk, maar dat zijn we wel gewent. We tanken de dieseltanks nog even af, en dan rijden we de stad uit. Om 12.30 uur nog even stuk meloen, en door gaan we weer, het landschap word steeds opener, alles landbouwgrond. Veel koren, soms wat bomen, maar alles is wel erg droog. Dan om 14.00 uur komt de grens met Kazachstan in zicht. Er staan zo’n 10 trucks, gaan er even achter staan, ik loop naar voren, en kom bij ’n gesloten hek. Maak ’n praatje met de grenswacht, we zijn met oude trucks, en zijn toeristen, of we naar voren kunnen komen. Is goed, zegt hij. Maar voordat we binnen kunnen rijden duurt nog wel even hoor, er moet eerst nog even ’n formulier worden ingevuld, tja, maar dat is Russisch, en dat is voor mij onbegrijpelijk. Ik probeer dat duidelijk te maken, maar ze moeten er alleen maar om lachen. Best lastig, dus ik loop dan maar naar andere ambtenaren, eindelijk vind ik iemand die iets Engels spreekt. Hij helpt me met invullen, en wijst ons de weg wat we moeten doen.Dan na controle kunnen we de slagboom door, dan komt de volgende slagboom, en eigenlijk hetzelfde ritueel, loopbrief invullen,en alle hokjes en bureaus aflopen. Er staat ook ’n hele rij mensen die als voetganger de grens over gaan. En dat in die hitte, het is eigenlijk schrijnend dat te zien, vrouwen met ’n baby staan er gewoon tussen, en alles staat maar te dringen, gewoon vervelend om te zien. Na veel stempels op het loopbriefje en een in het paspoort, visum voor Kazachstan is sinds 15 juli 2014 niet meer nodig, hebben we de zaak ook hier onder controle. Om 17.00 uur rijden we dan eindelijk Kazachstan in. We willen meteen even wisselen, van de Som naar Tenqe, maar er is geen bank te vinden aan deze kant van de grens, dan moet je aan de Kirgieziese kant zijn. Wat ’n gedoe, nou, ga niet weer in de rij staan, we gaan verder. Het landschap is hier ook vlak met korenvelden, langs de weg staan rijen bomen, en soms ’n huisje, het is hier zo te zien veel armoediger dan in Kirgizië. We komen in de eerste plaats, Merke genaamd, daar zien we 3 banken, we gaan ze alle drie af, maar de kassa is al gesloten,dat is pech hebben. Ik kan wel even wat geld pinnen, dat is verder geen probleem, dat voelt toch wel comfortabeler aan. We gaan verder, de weg is matig tot slecht, tot we ineens de snelweg op gaan, wat ’n super weg zeg, ’n nieuwe 4-baans betonweg, glad als ’n aaltje. We gaan er bij Kulan af, we zoeken en vinden ’n leuk restaurantje bij ’n benzinepomp, kunnen er buiten tussen de planten zitten, en dan krijgen we de kaart. Tja, weer die taal barrière, de eigenaresse, ’n stevige vrouw van rond de 50, probeert alles uit te leggen, maar we begrijpen elkaar niet. Dan gebaren we: doe maar wat, het is goed wat we krijgen. Het enige wat ze begreep was “salatki”. We kregen toen ook heerlijk verse salat, en daarna kwam er voor ieder ’n braadpannetje, krijg je in NL bij de Chinees ook wel eens, met heerlijk mals vlees en groentes erbij, het lag nog heerlijk te sputteren in de pan, loeiheet. En alles smaakte zeer goed. We betalen er Tenqe 5600,-, dat is €21,-, voor Kazachstan is dat duur, maar het is het geld gewoon waard, super. Dan gaan we verder, Kulan rijden we door, en aan het einde van Kulan zijn sportvelden, daar draaien we in, en kunnen langs de rand staan. Er zit bij de ingang ook ’n portier, daar kunnen we water tanken, de watertanks en jerrycans komen weer vol. Daar komt Ad ook tot de ontdekking dat z’n kapotte accu achterin de oplegger is omgegaan, er is accuzuur uitgelopen en dat lekt ook wat door de vloer heen, niet zo prettig.  Daarna gaan we nog poosje buiten zitten, er is genoeg belangstelling van de omgeving, mensen zijn bijzonder vriendelijk. Maar we kunnen slecht converseren want zij spreken alleen hun taal. Jammer vind ik dat altijd. Maar zo is ook deze dag weer omgevlogen. N42.54.746 E072.40.807 op 712 meter in Kulan.

Donderdag 7 augustus, 238 km.

Om 7.30 uur zijn we weer buiten, we staan in de schaduw van het sportcomplex, en dat is wel zo prettig. We ontbijten lekker buiten, er komen weer mensen kijken, handje geven, dat is hier heel gewoon. Daarna weer opruimen, Ad gaat met het accuzuur aan de gang op z’n vloer, en Jack en ik gaan naar het centrum, er zijn hier ook banken, we gaan wisselen, tja, hier willen de banken de Som niet hebben. Schiet dus niet op. We krijgen de raad op de bazaar, de zwarte markt te gaan wisselen. We rijden er naar toe, en inderdaad, bij ’n vrouwtje die kleding verkoopt kunnen we de Kirgiezische Som omzetten naar de Kazachstaanse Tenqe. De koers zal niet zo bijster goed zijn geweest, we verdiepen ons er maar niet zo in, wij zijn blij dat we ze kwijt zijn, en zij hebben wat verdiend. Terug bij de DAF is Ad ook net klaar, en om 11.30 uur starten we de motoren, en zet de karavaan zich weer in beweging. De weg is redelijk, wel wat hobbelig, en dan gaan we de snelweg weer op, helemaal toppie!! Links hebben we in de verte nu de bergen, rechts de goud/bruine velden waar koren heeft gestaan. Soms ook wat vee, maar dat is niet veel. Na ’n uurtje toch even thee met ’n soort baksel met worst erin genomen op ’n terrasje, er was ook ’n winkeltje bij, even wat inkopen gedaan, en dan weer verder. Het is inmiddels 34 gr, lekker met de ramen open, warme wind, we wennen er wel aan. We gaan dan even de bergen in, we komen op 900 meter, en daar is het 10 gr koeler, jammer, er is verder geen leuke plek om te blijven staan. We zakken weer af, en komen zo net voor Rurar-Rysqulov, daar is ’n restaurantje, we eten er soep,salat en schaslik, en de gebruikelijke thee. Was redelijk, de prijs Tenqe 6400,-€25,-, wat aan de dure kant was, maar  daar liggen we verder niet wakker van. Daarna gaan we het stadje door, en aan de westkant naast het politiebureau is ’n mooie plek, weliswaar in het zand, maar we gaan er staan. Na ’n uurtje komt de politie ook even kijken, handjes geven, en foto’s maken. Het waait er stevig, dus het zand komt overal tussen en in te zitten. Maar het is erg warm, dus we zijn blij met de wind. We blijven nog lang napraten buiten. N42.33.384 E070.14.823 op 669 meter in Rurar-Rysqulov.

Vrijdag 8 augustus, 140 km.

Als we opstaan om 7.45 uur is het al 27 gr, en de zon staat al lekker te knetteren.We ontbijten buiten, en na het opruimen gaan we er om 10.30 uur weer tegenaan. De weg is gewoon slecht te noemen, ze zijn wel op veel plaatsen aan het werk aan de weg.Na ’n half uurtje komen we ’n Duitse Mercedes camperbus tegen, zwaaien natuurlijk, en we stoppen. Het is jammer dat het zo stoffig is, het waait en het zand vliegt om je oren als er wat trucks passeren.Het Duitse stel uit München doet de reis in omgekeerde vorm. Zij zijn ongeveer ’n jaar weg, gaan ook naar Nepal, India, China, Mongolië enz. We nemen weer afscheid, dat doe je de hele reis, en zo hoort het ook, loslaten en doorgaan. We rijden weer door heuvelachtig gebied, met veel wegopbrekingen, inhaalverboden. Er staat ’n truck stil naast de weg, die begint net te rijden als wij voorbij rijden. Verderop komt er ’n politiewagen voorbij, moeten aan de kant, ik moest bij hem in de auto komen zitten. Ik had ingehaald waar dat niet mocht. Kost Tenqe 89500,- en moest dat bij de bank gaan betalen. Wist meteen hoelaat het was, hij moest geld zien. Toen werd het ¢200,-, heb ik niet, toen €200,-, vent is gek, uiteindelijk heb ik toch nog €20,- betaald, voor minder deed hij het niet, nou, daar kom ik wel overheen, maar het is belachelijk, hoezo corrupt! Maar dat zullen we in dit soort landen nog wel meer mee maken verwacht ik. We gaan verder, en dan komen we bij ’n rotonde net voor Shymkent. Daar staan allemaal prachtige beelden op van kamelen, duidelijk van de zijderoute, daar moeten uiteraard foto’s van gemaakt worden. Dan rijden we dwars door de stad heen, eigenlijk ook hier verboden voor trucks, maar we willen wat zien. Het is ’n mooie, schone stad, heel modern, het centrum dan, heel bijzonder. Helaas geen parking voor de trucks, de Volvo gaat wel, maar de DAF is dikwijls ’n probleem, die is te groot. Buiten de stad kijken we voor ’n koffiehuisje, maar dat vinden we niet. Er word driftig aan de wegen gewerkt, maar voorlopig is het voor ons hobbelen en stoten. We vinden links ’n parking, daar gaan we staan, en eten er even zelfgemaakte soep, stuk brood erbij, daar waren we wel even aan toe. Het is loeiheet, we gaan naar de 38 gr, dus we gaan weer snel rijden. Jack gaat nu met de DAF, en ik ga verder met de Volvo. Ad zit bij mij. Het klimt soms behoorlijk, de weg is gewoon slecht. Met oldtimer trucks valt dat nog meer op. Als je voorop rijd kijk je regelmatig in je spiegel naar de volger, zag de DAF regelmatig. Dan mis ik hem ineens, we hebben ook stevige klimmen gehad. Ik zet hem even aan de kant, wat we regelmatig moeten doen, maar na 10 minuten is hij er nog niet, dit klopt niet. Ik wil omdraaien, kijk op m’n telefoon, en zie dat ik ’n oproep heb gemist van Jan. Dat is foute boel. We rijden terug, en komen na zo’n 8 km de DAF aan de andere kant op ’n parking tegen. We draaien om, en gaan erbij staan. De versnellingsbak heeft kuren, er kan niet meer worden geschakeld. Dat word sleutelen, bellen voor info van mensen die er verstand van hebben, de bak word opengemaakt, en dan blijkt er ’n stang in de bak gebroken te zijn. Daar kunnen we verder niets mee. Heel veel bellen met NL, en uiteindelijk gaat Koen Verdel onderdelen naar Heerhugowaard brengen, en de schoonzoon,Jordy, van Jan komt dat met het vliegtuig brengen, hij zal er zondagmorgen rond 6.00 uur zijn op het vliegveld van Shymkent. Dat word ’n hele operatie, hopen dat dat allemaal goed gaat, en er de juiste spullen meekomen.Op de parking is ook ’n soort restaurantje, we lopen er naar binnen, we storen ze eigenlijk met de tv, maar ze maken toch wat eten klaar voor ons. Salat vooraf en soort meatballs daarna, was nog niet eens zo gek. We betalen er Tenqe 2500,- voor, is €10,-, kan je niets van zeggen. Daarna gaan we weer bij de trucks zitten, lekker buiten en met wind, er word nog veel met NL gebeld, en rond 23.00 uur zijn we er wel klaar mee. N41.53.086 E069.26.456 op 688 meter, in Sharaphana, zuid Kazachstan.

Zaterdag 9 augustus, 70 km.

Vanmorgen toch op tijd eruit, we eten buiten, de weg is behoorlijk druk, er is veel herrie van het verkeer. Ik ben even naar het dorp gelopen, en kon er wat brood scoren. Na het ontbijt alles opruimen, en ben aan de pc gaan zitten, Ad ging ook wat aan de truck rommelen, Jack ook aan de pc, en Jan was niet erg lekker, diarree en overgeven, heel vervelend. Hij ging later onder de bomen liggen, daar was het nog enigszins koel. Ik doe ook even de was, bij het restaurant kon ik emmer water krijgen, dus kon alles mooi even schoonmaken. Er was ook plek voor de drooglijn, kwam allemaal best uit. Om 15.00 uur hebben we even warm gegeten, aard.doperwten,bal gehakt, dan opruimen, en om 17.00 uur vertrekken we met de Volvo met z’n 4en naar Shymkent. De DAF blijft achter voor een nacht. Het is zo’n 53 km rijden naar airport Shymkent, we passeren onderweg nog ’n oude truck van Den Hartogh, ’n F12, verderop hebben we staan wachten tot hij voorbij kwam,voor ’n foto, maar we hebben hem niet meer gezien. Dan komen we bij het airport aan, we bekijken de zaak even, we weten nu waar we Jordy op moeten halen. Dan gaan we hotel opzoeken, ik had er op de heenweg al op zitten letten, en we gaan naar hotel Astana. We hebben er kamer 403 en dat voor €55,-, voor hier extreem duur, maar voor ons dus niet, het is werkelijk ’n schitterende kamer, zo mooi hebben we deze reis nog niet gehad, en super schoon. Het geld dubbel en dwars waard. We douchen er allemaal even, en uiteraard even aan de pc, want er is WiFi. En dat missen we soms best wel, want nu kost me dat heel veel tijd om de website bij te werken. Maar het zal de komende tijd nog wel erger worden, Iran heeft ook geen WiFi heb ik gehoord. Jan en Ad slapen in het hotel, Jack en ik gewoon in hotel Volvo, best hotel hoor. hahahaha. En zo is ook week 14 voorbij. Het einde komt nu wel naderbij, op 4 september hopen we in Turkije te zijn, en dan de 20e september op de thuisbasis. Well, de tijd zal het leren. N42.21.309 E069.31.661 op 492 meter, in Shymkent, Kazachstan.





Vlaggen van alle landen waar we door heen komen
Vlaggen van alle landen waar we door heen komen